به گزارش وبسایت اطلاعات ساختمان، مجید روستا عضو هیئت مدیره شرکت بازآفرینی شهری ایران در نشست تخصصی سیاستگذاری در حوزه بازآفرینی شهری گفت: شهرسازی، قوانین شهرداری و استانداردهای ساختمانی به یک اسکان غیررسمی منجر میشود و این روند ناپایداری شهری ایجاد میکند.
وی بیان کرد: از زمان برنامه دوم توسعه در ایران، این موضوع مطرح شده اما در برخی مقاطع نادیده گرفته شده است. طرحها تهیه شده اما اجرا نشده و اگر هم اجرا میشد، تغییرات طرحها به دلیل مقیاس و سطح آنها پاسخ زودهنگام به مسائل نبود.
روستا افزود: اقداماتی که باید محدوده شهرها را سامان دهد، نه تنها مسئله شهری را حل نکرد، بلکه به دلیل محدودیت منابع مدیریت شهری، محدودیتها را به خطوط عادی شهری منتقل کرد.
وی بیان کرد: این فرآیند باعث شد برخی شهرها به نوعی فرمانروایی کور دچار شوند و ساکنان نیز به نوعی روش باجخواهی عادت کنند تا از طریق ایجاد اتفاقات اجتماعی مورد توجه قرار گیرند.
روستا ادامه داد: اقدامات پاک کردن صورت مسئله مانند تجربه خاک سفید موجب شد یک نقطه مسئلهدار شهری در تهران به نقاط متعدد شهری از پاکدشت تا کرج منتقل شود.
عضو هیئت مدیره شرکت بازآفرینی شهری یادآور شد: همزمان با شکلگیری بحثهای ملی، رویکرد توانمندسازی از اوایل دهه ۸۰ در قالب طرح بهسازی شهری و اصلاحات بخش مسکن مطرح شد و نگاه متفاوتی به اسکان غیررسمی در ایران شکل گرفت.
وی تصریح کرد: تصور میشود ساکنان سکونتگاههای غیررسمی اغلب مهاجران روستایی هستند، اما اینطور نیست. اکنون امکان زندگی روستایی با شرایط فعلی اقتصاد، دسترسی به شغل، مسکن و زمین وجود ندارد و گرایشها به شهرها افزایش یافته و فقر شهری گسترش پیدا کرده است.
روستا افزود: این تحولات همزمان با دگردیسیهای جهانی و افزایش چشمگیر جمعیت شهری صورت میگیرد و برآورد میشود تا سال ۲۰۳۰ حدود ۶۰ درصد جمعیت جهان و تا سال ۱۴۳۰ حدود ۸۷ درصد جمعیت ایران در شهرها زندگی کنند.
وی تصریح کرد: نرخ رشد جمعیت شهری ناشی از رشد طبیعی شهرها نیست. در تهران نرخ رشد کمتر از ۱.۵ درصد است اما در شهرهایی مانند رباطکریم ۱۶ درصد، اسلامشهر ۱۲ درصد و پردیس حدود ۹.۸ درصد ثبت شده که نشاندهنده مهاجرت گسترده است.
روستا گفت: اگر نظام برنامهریزی در ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و حوزه مسکن فکری برای این روند نکند، موضوعاتی مانند خروج جمعیت، نیاز به آموزش، بهداشت، اشتغال، امکانات و زیرساختها همچنان ادامه خواهد داشت.
وی افزود: این مسئله مختص ایران نیست و در بسیاری از کشورهای جهان وجود دارد. سالانه حدود پنج میلیون نفر در دنیا به دلیل آب آشامیدنی ناسالم در این محدودهها جان خود را از دست میدهند. ایران با وجود مشکلات محیطزیستی و کمبود سرانههای خدمات شهری، وضعیت بهتری نسبت به بسیاری از این کشورها دارد.
روستا بیان کرد: البته این به معنای پیشرفت کامل نیست اما نشان میدهد ایران میتواند با استفاده از خرد جمعی و بهینهسازی منابع مدیریت بهتری اعمال کند.
عضو هیئت مدیره شرکت بازآفرینی ادامه داد: تجربههای بینالمللی و اقدامات دستگاههای مختلف در دهه ۹۰ گسترش یافت اما موازیکاری ساختاری مانع از تحقق کامل برنامهها شد.
روستا در پایان خاطرنشان کرد: نتایج این مطالعات نشان داد سکونتگاههای غیررسمی با روشهای تأمین معمولی قابل حل نیستند و طرحهای جامع و تفصیلی پاسخگوی مسئله نیستند. ارتقای زندگی ساکنان بدون همکاری بینبخشی امکانپذیر نیست و نگاه از بالا کارساز نخواهد بود.
منبع: مجید روستا، عضو هیئت مدیره شرکت بازآفرینی شهری ایران
بدون دیدگاه